Ngayong panahon ng bakasyon, tiyak na tanghali na naman ako lagi kung gumising, at ang nagpapagising sa akin ay ang ingay na dulot ng mga magda-dabarkadz sa T.V., syempre walang iba kundi ang Eat Bulaga! Matagal na talaga ang best noon time show na iyon in Philippine Television, magte-thirty years na ang kulitan, kantahan, at kasiyahanng kanilang idinudulot sa halos araw-araw nating panananghalian. Sa likod ng tatlong dekadang pamamayagpag ng Eat Bulaga, ay naroroon ang kanilang hangaring makapagbigay pa ng kasiyahan at kaligayahan sa lahat ng tao, lalong lalo na sa mga bata. At bilang panimula ng kanilang mga surpresang ihahandog sa kanilang ika-tatlumpung taon, inihahandog ng Eat Bulaga ang EBest o ang Eat Bulaga's Best Student Awardee, kung saan kaalinsabay ng taon na kanilang pamamayani sa atin, tatlumpu din na mga estudyante ang kanilang sinaliksik sa bawat sulok ng bansa upang mahandugan ng nasabing karangalan. EB's Best Student Awardee, karangalan na handog ng Eat Bulaga sa mga batang kasalukuyang nakapagtapos ng Elementarya na may nakamit na karangalan, na sa kabila ng iba't ibang suliranin at kahirapan sa buhay, ay hindi inalintana sa pag-asang makapagtapos ng pag-aaral. Sa bawat araw ay isa-isang mga bata ang kanilang i-f-in-i-feature na mula sa iba't ibang probinsya at bayan sa Pilipinas, ipinapakita ang kanilang kalagayan ng pamumuhay, kasabay ng mga salitang kanilang binibigkas na punumpuno ng pag-asa at makapagbibigay ng inspirasyon sa mga katulad nilang naghihirap ngunit nakapagkamit ng karalangan, ang Edukasyon. May ilan sa kanilang hindi alintana ang layo ng nilalakad makarating lamang sa paaralan, mga batang walang sariling sapatos at nanghihiram lamang maging sa araw ang pagtatapos, mayroong isang nakatsinelas lang kung pumasok, ngunit lahat ng yan ay nakapagtapos dala ang pagiging isang valedictorian, salutatorian o First-Honorable man. Mga batang hindi hadlang ang kahirapan ng pamumuhay, may isa na ang pinagkakaabalahan pagkatapos ng klase bukod sa pag-aaral ay ang pagtulong sa ina na magtinda ng gulay, may batang sa may tulay man nakatira ngunit hindi hadlang upang maging isang valedictorian. Gasera man ang nagbibigay liwanag sa pag-aaral, nagdulot naman ito ng isang napakalaking karangalan sa kanyang ina ang pagiging isang valedictorian. Dala ng tatlumpung mga batang ito ang istorya ng kahirapan sa kabila ng karangalang kanilang natamo. Magmula man sa Luzon, Visayas o Mindanao, iba't iba man ang kanilang lugar ngunit iisa ang kanilang hangarin, na ang tanging Edukasyon lamang ang magdadala sa kanila sa kaginhawahan ng buhay.
"Ang edukasyon ang aking magiging daan tungo sa kaginhawahan", "Ang kahirapan ay hindi hadlang upang makapagkamit ng karangalan", "Ang edukasyon ay napakahalaga sapagkat kelanman ay hindi ito mananakaw" mga salitang kanilang binitawan na naging baon nila sa ilang taong pag-aaral, mga salitang nagdulot sa kanilang magpursigi at makapagtapos ng pag-aaral, mga salitang makapagbibigay inspirasyon sa bawat makakarinig na makapagbibigay kaliwanagan sa kahalagahan ng Edukasyon.
Tunay ngang napakahalaga ng Edukasyon, maging ako, hindi ako mahihiyang banggitin dito na sa bawat tanghaling panonood ko ng Eat Bulaga, bukod sa tumawa ay umiiyak din ako sa tuwing aabangan at papanoorin ko ang EBest. Sa bawat kwento ang pakikibaka at tagumpay ng mga bata, sa mga salitang namutawi sa kanilang mga bibig, tunay ngang na-inspire at humanga ako sa kanila. Di ko mapigilan ang pagtulo ng luha ko sa tuwing papanoorin ko ang bata na i-f-i-feature ng EBest, sa bagong kwento at salitang kanilang babanggitin. Luha na ang dahilan ay awa sa kanilang kalagayan, at maging luha ng kasiyahan para sa kanila na nagtagumpay sa gitna ng pagsubok ng buhay. Nakakatuwa para sa akin, ang kanilang tagumpay ng pagkakamit ng karangalang kanilang pinaghirapan. Tunay na nakapagpaluha sa akin ang kanilang makainspirasyong buhay. Maaaring naka-relate man ako sa kanila ng bahagya, pero mas hanga pa rin ako sa tibay at hangarin nila na makapagkamit ng ganitong karangalan. Nasa elementarya pa lamang sila ramdam na nila ang bagsik ng buhay, naalala ko tuloy noong mga panahon na nasa kalagayan nila ako, hindi ko alintana ang kahalagahan ng Edukasyon, mayroon nga akong kumpletong gamit, sapatos at baon sa araw-araw ngunit wala naman sa akin ang hangaring makapagkamit ng karangalang kanilang natamo. Tunay na sila'y mga modelo ng kabataan ngayon na sana'y dumami pa. Alam kong sila'y may mararating, nasa unang level pa lamang sila at marami pang mga darating na pagsubok sa kanilang buhay, na kung ipagpapatuloy lamang nila ang kanilang prinsipyo, tiyak magtatagumpay muling sila. Nawa'y lahat ng kabataan ay maging katulad nila, mga EBest Awardees.
May 23, 2009, espesyal na araw ng Sabado para sa tatlumpung EBest Awardees. Ang araw kung kailan iginawad sa kanila ang plaka na nagpapatunay na sila'y mga EBest Awardees, mga natatanging bata ng Eat Bulaga. Isa-isa silang tinawag, sa likod ay ang kanilang mga magulang, iginawad nina Tito, Vic at Joey ang mga plakang karapat dapat lamang makamit ng tatlumpung bata. Kasabay ng pag-awit nina Gary V., Dulce, Din-din Llarena ng mga awiting nakapagbibigay inspirasyon. Muli na namang lumuha ang mga mata ko at nakita ko na naman silang lahat, ngunit luha na ito ng tuwa at ligaya ng makita ko ang mga ngiti sa kanilang mga mukha sa pagkakamit ng maraming surpresa mula sa Eat Bulaga. Bukod sa plaka, ang mga batang ito ay nagkamit din ng kumpletong mga school supplies, at damit kagaya ng sapatos..
Saturday, May 23, 2009
Friday, May 22, 2009
It's been a long time..
It's nice to be back here in Blogger! Whoa, for a long period of time, I'm here again updating and editing my previous posts and posting new blogs.. It's been a long time since my last blog was posted here, actually it's not yet finished as you can see the next article next to this, it was a story I'd created based on one of my favorite songs of the band "Heart". It is written in Tagalog since it was a project I'm forced to submit in order for my grade's sake. You know what? It is categorized as Maikling Kwento but that story was not short actually, some of my groupmates asked me if I was supposed to do a novel while I was writing it, but I answered them kiddingly "it has no chapters that's why it cannot be categorized as a novel, just pretend that it is short though it's not.." I was then cramming because the date of submission is coming but the story was not yet finished (I didn't know actually how to finish that story that time) so I'd posted it here unfinished. When all of our stories were about to print, I'd told our leader that my story is posted here so she will be the one to copy it to be printed, it is because it was not finished yet, I hurrily finished it by writing the finishing part on a separate sheet of paper and gave it to our leader for her to include, finish and print. But sadly, I didn't have time to post the last part here, because when she returned to me the paper that includes the last part, it's missing, I can't remember where I had put it, that's why that story is remained unfinished from the time it was posted. That's the story behind the unfinished story of mine, how sad.
Actually, this article is not all about that unfinished story. I just include all about that story to make this article long (laughing). By the way, I'm back! but nobody here in the site welcomes me, just kidding. For a long time of interval from my last post up to my newest post, I'd really missed a lot, things, happenings, news, articles, trivias, stories and other features that I can share and make an article about to be posted here. I had have things in my mind like stories and articles to share about by posting here but they're all remained drafts, nothing is shared, nothing is posted.
But now that I'm back, I will try to recall all those things in my mind and I will post them here. I will now continue posting blogs, writing articles, and sharing stories here. I will keep everything here be updated, I will not promise but I'll do everything for it.
Actually, this article is not all about that unfinished story. I just include all about that story to make this article long (laughing). By the way, I'm back! but nobody here in the site welcomes me, just kidding. For a long time of interval from my last post up to my newest post, I'd really missed a lot, things, happenings, news, articles, trivias, stories and other features that I can share and make an article about to be posted here. I had have things in my mind like stories and articles to share about by posting here but they're all remained drafts, nothing is shared, nothing is posted.
But now that I'm back, I will try to recall all those things in my mind and I will post them here. I will now continue posting blogs, writing articles, and sharing stories here. I will keep everything here be updated, I will not promise but I'll do everything for it.
Sunday, October 5, 2008
A.I.W.D.I.M.L.T.Y
Isang maulang gabi noon, nang makilala ko ang taong nagpagulo ng aking mapayapang buhay. Taong nung una kong makita ay hindi na mawala sa isip ko, isang lalaking estranghero na nagpatibok ng aking malungkot na puso at nagbago ng aking malungkot na buhay.
Pauwi na ako non galing sa opisinang aking pinagtatrabahuhan, nakasakay sa aking kotse na bahagya nang makausad dahil sa sobrang trapik kaya naman hindi ko maiwasang mainis dahil aabutin na ako ng kalaliman ng gabi ay wala pa ako sa amin, nasa lungsod pa din ako kung saan naroroon ang aking opisina at ang aking uuwian ay sa malayong lungsod pa. Naisip ko na ngang maghotel na lang at doon na magpalipas ng gabi. Haaay... grabe, inis na talaga ako, ang lakas lakas na nga ng ulan, trapik pa!.. Napabuntung-hininga na lang ako nang mapansin ko ang isang lalaking nasa gilid ng daan, basang-basa siya ng ulan dahil wala siyang payong at halatang nilalamig na dahil ni jacket ay wala siya. Ewan ko ba, kung bakit ang aking inis ay napalitan ng awa at ang aking mga matang nakatitig sa mga sasakyan sa aking unahan ay biglang napatitig sa kanyang maamong mukha. Nakausad na ng bahagya ang aking sasakyan malayo sa kaawa-awang lalaki ngunit hindi pa rin sya nawawala sa aking isip, tumatak na ata ang kanyang maamong mukha sa aking isipan. Hanggang sa nakita ko na lang ang aking sarili na ipinipihit ang aking sasakyan patungo sa kinatatayuan ng lalaki, inalok ko syang sumakay na lang sa aking sasakyan sa kabila ng kanyang kalagayan. Ngiti lang ang ibinalik niya sa alok ko at sumakay na sya ng aking kotse. Tahimik lang kaming dalawa, marahil ay nagkakahiyaan kaming kibuin ang isa't isa, hanggang sa nagsalita sya, tinanong nya kung saan daw ako patungo. Oo nga naman bakit hindi ko man lang itanong sa kanya kung saan sya nauwi at basta ko nalang syang pinasakay sa kotse ko. Nag-usap kaming dalawa, hanggang sa makita ko na lang sa aming dalawa na nagtatawanan at nagbibiruan na pala kami. Napakaganda ng boses nya habang kinakausap ko sya, hindi ko maiwasang tumingin sa kanyang maamong mukha habang kinakausap ko sya. Nahihiya tuloy ako sapagkat himbis na ituon ko ang aking mga mata sa pagmamaneho ay lagi akong napapatitig sa kanyang kaakit-akit na mga mata. Ang kanyang mga mata'y nang-aakit sa bawat pagtitig ko sa kanya, sinabi nya sakin na sya na daw ang magmamaneho dahil nahihiya daw sya sa akin, sabi ko naman ay okay lang, ngunit nagpumilit syang hawakan ang manibela para sa akin nang bigla nyang nahawakan ang aking mga kamay, napakatagal noon, at sinabi nya bigla na ang lambot daw pala ng mga kamay ko. Hindi maiwasan ng puso kong tumalon at tumibok, oh! totoo ba 'to? umiibig ako sa isang taong kakikilala ko lang dahil sa hindi inaasahang pangyayari. Love at first sight ba 'to? hindi maaari..hindi..
Sya na ang nagmamaneho non ngunit usad pagong padin ang takbo, may nagbanggaan daw kasi. Kaya't upang hindi kami mabagot, binuksan ko ang radio ng aking kotse.."It was a rainy night, when he came into sight.. standing by the road no umbrella, no coat..So i pulled up along side....." ang ganda naman ng tugtog, tinanong ko sakanya ang title non at aba alam nya..Medyo mahina na ang ulan non. Ako'y nakaupo na lang non at nakikinig sa mga kwento nya, nabanggit nya na malayo pa din daw ang uuwian nya at delikado kung tutuloy pa sya ng pag-uwi sa kalagitnaan ng gabi. Sa gitna ng aming usapan ay di namin inaasahang mapagkasunduan na lamang na kumuha ng hotel at doon magpalipas ng gabi, ang bilis ng pangyayari at nakita ko na lang ang aking sarili sa tapat ng hotel at naghihintay sa lalaking nagpaparada lang ng aking kotse, sa lalaking kakikilala ko lang at makakasama ko kaagad ngayong gabi?
Maganda ang hotel, hindi daw mahalaga kung sino ang magbabayad basta't ang mahalaga daw ay para sa amin ang gabing iyon na magkasama buong gabi. May pagtataka sa aking isipan nang idugsong nya bigla na ang gabing iyon daw ay para sa aming dalawa na malaman pa ang ilang mga bagay bagay tungkol sa amin. Wala kaming balak matulog nang gabing iyon, dahil para sa amin, ayaw naming masayang ang gabing nagkasama kami, nais naming saksihan na matapos ang gabing iyon kung kailan kami nagkakilala, gabing hindi namin makakalimutan bilang magkaibigan..magkaibigan? o magka-ibigan?.. 'yan ang tanong na hindi namin maungkat at mabuksan sa isa't isa. Basta't para sa amin, ang gabing iyon ay espesyal para sa aming dalawa. Hindi namin maiwasan ang bawat pangyayari sa amin nung malamig na gabing iyon, marahil ay hindi namin mapigilan ang maakit at umibig sa isa't isa. Hindi ko na alam ang nangyayari sa amin ng madilim na gabing iyon, basta't ang alam lang namin ay ang pagtibok at pagbugso ng aming damdamin para sa isa't isa, gabing ayaw na naming matapos pa. Kinaumagahan, pagmulat ng aking mga mata, nakita ko ang aking sarili na balot ng kumot, katabi ang lalaking nakasama ko buong gabi. Dali-dali akong nagbihis, oo, may nangyari sa amin at iyon ay kasalanan para sa akin, kasalanang ginusto kong gawin para sa lalaking akin nang inibig. Pinagmamasdan ko sya habang sya'y mahimbing pang natutulog, pinagmamasdan ko ang kanyang katawang nakasalo ng aking katawan buong magdamag.
"I am the flower, you are the seed....
we walked in the garden, we planted a tree...
don't try to find me, please don't you dare!
Just live in my memory, you're always be there..."
Mga katagang isinulat ko sa isang pirasong papel, hango sa kantang napakinggan naming dalawa sa aking kotse nung gabing kami'y magkakilala, mga salita ng pamamaalam ko sa kanya.. Iniwan ko ang papel sa may maliit na mesa sa tabi ng kama at ako'y dahan dahang lumabas ng kwarto at bumaba upang magbayad ng hotel. Tumutulo ang luha ko non', marahil masakit para sa akin ang iwan sya ng walang paalam sa kabila ng nangyari sa amin. "I didn't ask him his name..the lonely boy in the rain..Faith! tell me it's right, it is Love at first Sight..please don't make it wrong.." ang kantang pilit pa ring umaawit sa aking isipan habang tinatahak ko ang daan pauwi sa amin, palayo sa kanya..Sabagay, tama ang kanta, wala akong alam tungkol sa kanya, hindi ko nagawang itanong sa kanya ang pangalan nya, ang isang bagay na ayokong tumatak pa sa isipan ko dahil maaalala ko sya.."Ooh we made love, Love like Strangers all night long..we made love.."
Dalawang taon ang mabilis na lumipas.....
Lumabas ako ng simbahan non, katatapos lang ng misa...nang bigla akong nagulat sa nakitang taong nasa harapan ko, isang lalaking pamilyar sa aking mga mata ang mukha..sya nga, sya nga ang lalaking iyon, pinilit kong huwag tumulo ang mga luhang namuo sa aking mga mata..nang bigla syang nagsalita..
"Matagal kitang hinanap, ilang taon ang lumipas. Bakit ka nawala? bigla mo na lang akong iniwan..." may lakas ng tono sa kanyang pananalita.
Hindi ako makapagsalita, nang biglang may lumapit sa aking isang bata at sinabi: "Mommy, sino pong kausap mo? kanina ka pa namin hinahanap ni Daddy, andun pa po sya sa loob nakaupo at nagdadasal..."
"Baby, go to your Dad, susunod na ako don..Go"
"Anak mo 'yon?" sarkastikong tanong nya
"Oo, may asawa na ako't anak ano pa ang kailangan mo?" sagot ko sa tanong nya, pero hindi ko magawang tumingin sa kanyang mga mata.
"Pero.." gusto na nyang sumigaw "Bakit?...H-hindi mo pa sinasagot ang tanong ko...pa'no na ang gabing iyon, ang nangyari sa atin?..matagal kitang hinanap" paninising tono nyang sinabi. "Ginamit mo lang ba ako? huh? sumagot ka!.."
Paiyak na ako non, dahil sa tindi na ng aking nararamdaman, hanggang sa ipinagtapat ko na sa kanya ang totoo.
"Oo! ginamit lang kita!" tumulo na ang mga luha ko non.."ginamit lang kita, ngunit hindi ko akalaing magiging ganito ako sa'yo. Simula nong gabing iyon hindi ka na mawala sa sisp ko...Alam mo ba? matagal na akong kasal bago pa man mangyari ang gabing yon, ang tayo'y magkakilala.."
"Ano?" tanong nya "Pano mo nagawa 'yon?..A-ang laki kong tanga alam mo 'yon?"
"Kaya ko nagawa 'yon.." pagpapatuloy ko.."Dahil ang aking asawa, ang aking asawa ay may malubhang sakit, at malapit na syang mawala. Hindi kami magkaanak dahil sa sakit nya, at natatakot akong mawala sya sa mundong ito na hindi man lang kami nagkakaanak, na hindi man lang nya maranasan ang pagiging isang ama, dahil..sa..baog sya.."
"A-anong ibig mong sabihin? kaninong anak sya?" tanong nya
"Sa iyo sya, ang batang nakita mo kanina na tumawag sa akin ay anak mo, anak natin, nabuo nung gabing iyon.." muli na namang tumulo ang aking luha. "Akala ko magiging masaya na ako non, ang makita syang kasama ang isang batang itinuring na nya na tunay nyang anak. Hindi nya alam yon, dahil ako lang ang nakakaalam, hindi ko magawang ipagtapat sa kanya dahil naaawa ako sa kanya..Pero naaawa din ako sa sarili ko dahil naaalala kita, naiisip kita sa
Pauwi na ako non galing sa opisinang aking pinagtatrabahuhan, nakasakay sa aking kotse na bahagya nang makausad dahil sa sobrang trapik kaya naman hindi ko maiwasang mainis dahil aabutin na ako ng kalaliman ng gabi ay wala pa ako sa amin, nasa lungsod pa din ako kung saan naroroon ang aking opisina at ang aking uuwian ay sa malayong lungsod pa. Naisip ko na ngang maghotel na lang at doon na magpalipas ng gabi. Haaay... grabe, inis na talaga ako, ang lakas lakas na nga ng ulan, trapik pa!.. Napabuntung-hininga na lang ako nang mapansin ko ang isang lalaking nasa gilid ng daan, basang-basa siya ng ulan dahil wala siyang payong at halatang nilalamig na dahil ni jacket ay wala siya. Ewan ko ba, kung bakit ang aking inis ay napalitan ng awa at ang aking mga matang nakatitig sa mga sasakyan sa aking unahan ay biglang napatitig sa kanyang maamong mukha. Nakausad na ng bahagya ang aking sasakyan malayo sa kaawa-awang lalaki ngunit hindi pa rin sya nawawala sa aking isip, tumatak na ata ang kanyang maamong mukha sa aking isipan. Hanggang sa nakita ko na lang ang aking sarili na ipinipihit ang aking sasakyan patungo sa kinatatayuan ng lalaki, inalok ko syang sumakay na lang sa aking sasakyan sa kabila ng kanyang kalagayan. Ngiti lang ang ibinalik niya sa alok ko at sumakay na sya ng aking kotse. Tahimik lang kaming dalawa, marahil ay nagkakahiyaan kaming kibuin ang isa't isa, hanggang sa nagsalita sya, tinanong nya kung saan daw ako patungo. Oo nga naman bakit hindi ko man lang itanong sa kanya kung saan sya nauwi at basta ko nalang syang pinasakay sa kotse ko. Nag-usap kaming dalawa, hanggang sa makita ko na lang sa aming dalawa na nagtatawanan at nagbibiruan na pala kami. Napakaganda ng boses nya habang kinakausap ko sya, hindi ko maiwasang tumingin sa kanyang maamong mukha habang kinakausap ko sya. Nahihiya tuloy ako sapagkat himbis na ituon ko ang aking mga mata sa pagmamaneho ay lagi akong napapatitig sa kanyang kaakit-akit na mga mata. Ang kanyang mga mata'y nang-aakit sa bawat pagtitig ko sa kanya, sinabi nya sakin na sya na daw ang magmamaneho dahil nahihiya daw sya sa akin, sabi ko naman ay okay lang, ngunit nagpumilit syang hawakan ang manibela para sa akin nang bigla nyang nahawakan ang aking mga kamay, napakatagal noon, at sinabi nya bigla na ang lambot daw pala ng mga kamay ko. Hindi maiwasan ng puso kong tumalon at tumibok, oh! totoo ba 'to? umiibig ako sa isang taong kakikilala ko lang dahil sa hindi inaasahang pangyayari. Love at first sight ba 'to? hindi maaari..hindi..
Sya na ang nagmamaneho non ngunit usad pagong padin ang takbo, may nagbanggaan daw kasi. Kaya't upang hindi kami mabagot, binuksan ko ang radio ng aking kotse.."It was a rainy night, when he came into sight.. standing by the road no umbrella, no coat..So i pulled up along side....." ang ganda naman ng tugtog, tinanong ko sakanya ang title non at aba alam nya..Medyo mahina na ang ulan non. Ako'y nakaupo na lang non at nakikinig sa mga kwento nya, nabanggit nya na malayo pa din daw ang uuwian nya at delikado kung tutuloy pa sya ng pag-uwi sa kalagitnaan ng gabi. Sa gitna ng aming usapan ay di namin inaasahang mapagkasunduan na lamang na kumuha ng hotel at doon magpalipas ng gabi, ang bilis ng pangyayari at nakita ko na lang ang aking sarili sa tapat ng hotel at naghihintay sa lalaking nagpaparada lang ng aking kotse, sa lalaking kakikilala ko lang at makakasama ko kaagad ngayong gabi?
Maganda ang hotel, hindi daw mahalaga kung sino ang magbabayad basta't ang mahalaga daw ay para sa amin ang gabing iyon na magkasama buong gabi. May pagtataka sa aking isipan nang idugsong nya bigla na ang gabing iyon daw ay para sa aming dalawa na malaman pa ang ilang mga bagay bagay tungkol sa amin. Wala kaming balak matulog nang gabing iyon, dahil para sa amin, ayaw naming masayang ang gabing nagkasama kami, nais naming saksihan na matapos ang gabing iyon kung kailan kami nagkakilala, gabing hindi namin makakalimutan bilang magkaibigan..magkaibigan? o magka-ibigan?.. 'yan ang tanong na hindi namin maungkat at mabuksan sa isa't isa. Basta't para sa amin, ang gabing iyon ay espesyal para sa aming dalawa. Hindi namin maiwasan ang bawat pangyayari sa amin nung malamig na gabing iyon, marahil ay hindi namin mapigilan ang maakit at umibig sa isa't isa. Hindi ko na alam ang nangyayari sa amin ng madilim na gabing iyon, basta't ang alam lang namin ay ang pagtibok at pagbugso ng aming damdamin para sa isa't isa, gabing ayaw na naming matapos pa. Kinaumagahan, pagmulat ng aking mga mata, nakita ko ang aking sarili na balot ng kumot, katabi ang lalaking nakasama ko buong gabi. Dali-dali akong nagbihis, oo, may nangyari sa amin at iyon ay kasalanan para sa akin, kasalanang ginusto kong gawin para sa lalaking akin nang inibig. Pinagmamasdan ko sya habang sya'y mahimbing pang natutulog, pinagmamasdan ko ang kanyang katawang nakasalo ng aking katawan buong magdamag.
"I am the flower, you are the seed....
we walked in the garden, we planted a tree...
don't try to find me, please don't you dare!
Just live in my memory, you're always be there..."
Mga katagang isinulat ko sa isang pirasong papel, hango sa kantang napakinggan naming dalawa sa aking kotse nung gabing kami'y magkakilala, mga salita ng pamamaalam ko sa kanya.. Iniwan ko ang papel sa may maliit na mesa sa tabi ng kama at ako'y dahan dahang lumabas ng kwarto at bumaba upang magbayad ng hotel. Tumutulo ang luha ko non', marahil masakit para sa akin ang iwan sya ng walang paalam sa kabila ng nangyari sa amin. "I didn't ask him his name..the lonely boy in the rain..Faith! tell me it's right, it is Love at first Sight..please don't make it wrong.." ang kantang pilit pa ring umaawit sa aking isipan habang tinatahak ko ang daan pauwi sa amin, palayo sa kanya..Sabagay, tama ang kanta, wala akong alam tungkol sa kanya, hindi ko nagawang itanong sa kanya ang pangalan nya, ang isang bagay na ayokong tumatak pa sa isipan ko dahil maaalala ko sya.."Ooh we made love, Love like Strangers all night long..we made love.."
Dalawang taon ang mabilis na lumipas.....
Lumabas ako ng simbahan non, katatapos lang ng misa...nang bigla akong nagulat sa nakitang taong nasa harapan ko, isang lalaking pamilyar sa aking mga mata ang mukha..sya nga, sya nga ang lalaking iyon, pinilit kong huwag tumulo ang mga luhang namuo sa aking mga mata..nang bigla syang nagsalita..
"Matagal kitang hinanap, ilang taon ang lumipas. Bakit ka nawala? bigla mo na lang akong iniwan..." may lakas ng tono sa kanyang pananalita.
Hindi ako makapagsalita, nang biglang may lumapit sa aking isang bata at sinabi: "Mommy, sino pong kausap mo? kanina ka pa namin hinahanap ni Daddy, andun pa po sya sa loob nakaupo at nagdadasal..."
"Baby, go to your Dad, susunod na ako don..Go"
"Anak mo 'yon?" sarkastikong tanong nya
"Oo, may asawa na ako't anak ano pa ang kailangan mo?" sagot ko sa tanong nya, pero hindi ko magawang tumingin sa kanyang mga mata.
"Pero.." gusto na nyang sumigaw "Bakit?...H-hindi mo pa sinasagot ang tanong ko...pa'no na ang gabing iyon, ang nangyari sa atin?..matagal kitang hinanap" paninising tono nyang sinabi. "Ginamit mo lang ba ako? huh? sumagot ka!.."
Paiyak na ako non, dahil sa tindi na ng aking nararamdaman, hanggang sa ipinagtapat ko na sa kanya ang totoo.
"Oo! ginamit lang kita!" tumulo na ang mga luha ko non.."ginamit lang kita, ngunit hindi ko akalaing magiging ganito ako sa'yo. Simula nong gabing iyon hindi ka na mawala sa sisp ko...Alam mo ba? matagal na akong kasal bago pa man mangyari ang gabing yon, ang tayo'y magkakilala.."
"Ano?" tanong nya "Pano mo nagawa 'yon?..A-ang laki kong tanga alam mo 'yon?"
"Kaya ko nagawa 'yon.." pagpapatuloy ko.."Dahil ang aking asawa, ang aking asawa ay may malubhang sakit, at malapit na syang mawala. Hindi kami magkaanak dahil sa sakit nya, at natatakot akong mawala sya sa mundong ito na hindi man lang kami nagkakaanak, na hindi man lang nya maranasan ang pagiging isang ama, dahil..sa..baog sya.."
"A-anong ibig mong sabihin? kaninong anak sya?" tanong nya
"Sa iyo sya, ang batang nakita mo kanina na tumawag sa akin ay anak mo, anak natin, nabuo nung gabing iyon.." muli na namang tumulo ang aking luha. "Akala ko magiging masaya na ako non, ang makita syang kasama ang isang batang itinuring na nya na tunay nyang anak. Hindi nya alam yon, dahil ako lang ang nakakaalam, hindi ko magawang ipagtapat sa kanya dahil naaawa ako sa kanya..Pero naaawa din ako sa sarili ko dahil naaalala kita, naiisip kita sa
Morning, Noon and Nighttime
Early morning sunshine,
pushing soft against my head..
Wondrin' what you're doing,
Thinkin' why you're gone away..
Happy kinda' sad,
I'm on my way,
starting the day..
Morning, Noon and Nighttime
I still think of you..
Morning, Noon and Nighttime
I wanna be with you..
Morning, noon and Nighttime
you are always on my mind..
I can only dream if I can dream right here with you,
I can only smile if I can smile right here with you..
I can only live if I can live right here with you,
In your arms..
Sleeping at my coffee,
at the middle of the day..
Thinkin' what you're doing,
Wondrin' why you went away..
Morning, Noon and Nighttime..
pushing soft against my head..
Wondrin' what you're doing,
Thinkin' why you're gone away..
Happy kinda' sad,
I'm on my way,
starting the day..
Morning, Noon and Nighttime
I still think of you..
Morning, Noon and Nighttime
I wanna be with you..
Morning, noon and Nighttime
you are always on my mind..
I can only dream if I can dream right here with you,
I can only smile if I can smile right here with you..
I can only live if I can live right here with you,
In your arms..
Sleeping at my coffee,
at the middle of the day..
Thinkin' what you're doing,
Wondrin' why you went away..
Morning, Noon and Nighttime..
No More Lonely Nights
It's really hard to move on,
most especially when you're alone..
I need someone to help me go on,
to make my dark days shine,
and my lonely nights fine..
My heart is really broken..
it makes me crazy.
It used to make me cry at night,
it's really hard for me to sleep tight.
Please help me make it through the night,
I need you to make me alright.
All I'm taking is your time,
'till the early morning light.
Come and lay down by my side,
and help me make it through the night.
I don't care what's right or wrong,
I won't try to understand.
Let the devil take tomorrow,
'Cause tonight..I need you, a lover or a friend.
You are the only one,
so please help my heart..
Help me dig my past,
help me forget my yesterday..
My yesterday is dead and gone,
and tomorrow is out of sight
It's so sad to be alone
help me make it through the night..
most especially when you're alone..
I need someone to help me go on,
to make my dark days shine,
and my lonely nights fine..
My heart is really broken..
it makes me crazy.
It used to make me cry at night,
it's really hard for me to sleep tight.
Please help me make it through the night,
I need you to make me alright.
All I'm taking is your time,
'till the early morning light.
Come and lay down by my side,
and help me make it through the night.
I don't care what's right or wrong,
I won't try to understand.
Let the devil take tomorrow,
'Cause tonight..I need you, a lover or a friend.
You are the only one,
so please help my heart..
Help me dig my past,
help me forget my yesterday..
My yesterday is dead and gone,
and tomorrow is out of sight
It's so sad to be alone
help me make it through the night..
Ang Tinig ng Mga Badjao
Kuya/Ate
Ako po ay isang Badjao galing sa Mindanao
Pahingi po ng barya
pambili ng bigas at ulam
Salamat po..
Pamilyar ba sa'yo ang isang maikling sulatin na 'yan? nakakalungkot kung babasahin ano?
Kalimitan 'yang mababasa sa likod ng mga sobreng ipinamimigay ng mga Badjao sa bawat araw ng kanilang pag-akyat sa mga dyip upang mamalimos, na ginawa na nilang hanapbuhay upang may makain lamang kasama ng kanilang pamilya kahit isang beses sa loob ng isang araw. Kung nakakalungkot mang basahin ang mga salitang kanilang nais ipahiwatig sa atin, na sa likod ng bawat sobreng ating iniiwas-iwasang matanggap galing sa kanila dahil walang maibigay, naroroon at nakaguhit sa mga maduduming sobre ang kahirapan na kanilang tinatamasa. Nagmula sila sa malayong ibayo at dumayo sa lugar natin baon-baon sa kanilang isipan ang pag-asang ating sila'y tutulungan at kakaawaan. Hindi natin sila naiintindihan ngunit sa pamamagitan ng mga lukot at gusgusing sobre na malapit ng mapunit ay naipapahiwatig nila ang kanilang pagsusumamo para sa atin na sila'y tulungan. Ang bawat salitang nakasulat sa bawat sobreng kanilang ipinamimigay ay nakakalungkot basahin, ngunit mas nakakalungkot at mas nakakaawang tignan ang kanilang mga hitsura na hindi mo na maaninag ang kaamuhan at kagandahan ng kanilang mga mukha dahil sa natatakluban at natatakpan ito ng dungis, putik at dumi na nagtulak sa kanila upang sila'y layuan, iwasan at pandirihan ng ibang tao. Oo, pandirihan ng mga tao!
Nung unang maranasan ko ang makaencounter ng mga Badjao sa dyip, aaminin ko na ako'y nagulat at napatawa. Nasabi ko sa isipan ko na "aba, at talaga rin namang mautak din naman ang mga ito at naniguradong sila'y may malilimos sa loob ng dyip dahil sa marami rin namang tao at pasahero sa loob, at tyak na maraming maaawa at tutulong sa kanila.." Iyon marahil ang nasa isip nila, ngunit 'yung isang nakasakay ko na medyo maedad na, maganda ang damit, bag, mga alahas at talagang nakamake-up pa hindi naman halata sa kanya ang nagtatrabaho sa opisina. Ang sama ng tingin ng babaing ito sa Badjao na animo nakakita ng daga at diring-diri. At tignan mo nga naman ang tadhana, pagtapat ng Badjao sa magarang babaing ito upang bigyan sya ng sobre, ay biglang pumreno ang dyip at sa di inaasahang pagkakataon ay natumba at napakandong ang munting Badjao sa sosyalerang babaing ito. Itinulak ng babae ang badjao at nagsisigaw ng pandidiri dito"ano ba'yan! kadiri naman, ang baho baho..hay na'ko!" at nagpapagpag pa ng suot na damit at kulang nalang ay mag-alcohol sa sobrang pandidiri. Ang kaawa-awang badjao ay nagpatuloy lamang sa ginagawang pamimigay ng sobre at hindi pinansin ang babae, hindi mo makikita sa badjao na sya ay nayurakan, dahil para sa kanya, sya ay isa nang putik at pinandidirihan. Wala syang reaksyon at pakealam dahil ang nais lamang nya ay sya ay tulungan at bigyan ng kaunting baryang magbibigay sakanya ng galak.
Minsan sa ating buhay ay nararanasan natin na tayo'y libakin ng ibang tao, gaano iyon kasakit? ngunit para sa isang badjao, wala na syang pakealam pa dahil sa sanay na sya sa ganung gawain. Marahi 'yun na rin ang nagbibigay daan para sa kanila na sila'y kaawaan ng tao. Sapagkat may mga ibang tao na walang pumapansin sa kanila sa kabila ng mga ilan na nagbibigay sa kanila ng kahit na kaunting barya. Maintindihan naman nila sana kung bakit ang iba ay walang maibigay sa kanila, marahil ang iba ay madamot, kuripot o sadyang mahirap lamang din. Sapagkat ang mga tao sa dyip na kanilang nililimusan ay mga ordinaryong tao lamang din katulad nila, na ang mithiin din lamang ay ang magkaroon ng normal na buhay, makakain ng ilang beses sa loob ng isang araw. Kagaya rin natin ang badjao, mga ordinaryong tao. Sana ay tratuhin natin na parang tao ang mga kagaya nila, naiiba lamang sila sa atin pagdating sa landas ng buhay na tinatahak nila, sapagkat sa pamamalimos nila dinadaan ang kanilang adhikaing magkaroon ng magandang buhay sa halip na nasa eskwelahan sila at nag-aaral. Iyon ang adhikain nila, ang magkaroon ng magandang buhay, adhikaing nais nilang ihatid sa ating mga ordinaryong tao sa dyip na kanilang nililimusan at hinihingian ng tulong. Sayang nga lang dahil kung kaya lang sana nilang umakyat at sumakay sa mga taxi at magagarang sasakyan upang doon mamalimos at humingi ng tulong, di sana'y malaki sana ang maibibigay na tulong sa kanila sapagkat mayayaman ang mga sumasakay sa ganoong mga sasakyan. Ngunit ang tanong ay 'yun nga ba ang gagawin sa kanila? ang sila'y tulungan? o libakin at pintas pintasan lang din...iyan ang hirap sa mga mayayaman, mga nakahiga sa salapi...ginagawang higaan ang kanilang mga pera, iniipon upang waldasin lamang sa mga luho himbis na itulong na lang sa mga mahihirap, mga nangangailangan, gaya ng mga badjao. Maaaring natatamaan ko na rin ang mga taong nakaupo sa ating pamahalaan, mga nakaupong pulitiko na dapat ay tumutulong sa kanila at sa mga mahihirap. Palibhasa sila'y mga mayayaman din na nakahiga lang din sa salapi.
Ngunit ang nakakapanindig-balahibo ay ang kanilang tinig, ang awit ng mga badjao na baon baon nila sa pamamalimos. Sa tuwing napapakinggan ko ang kanilang mga tinig, ay hindi ko maiwasan ang mapapikit habang pumapasok sa aking isipan ang kanilang mga tinig, ang kanilang mga awit na tanging sila lamang ang nakakaintindi at nakakaalam. Na sa araw araw na ginawa ng D'yos ng aking pagpasok sa Skul, sa Dyip ko maririnig ang mga tinig na iyon na kahit mahuhuli na ako sa klase ay hindi ko pa rin maiwasang mapangiti. Marahil ang ipinapahiwatig ng kantang kanilang inaawit ay ang kagandahan ng kanilang kultura, ang kultura ng mga badjao na bukod tangi at atin ring maipagmamalaki. Oo nga't sila'y mahihirap ngunit ang kanila namang kultura'y mayaman, 'yan kanilang tinig..Ang Tinig ng Badjao na sana'y marinig nating lahat, lalo na ng mga nakatataas at mga nakaupo sa gobyerno na nagwawalang-bahala sa kanila, sila na hindi pinapansin ang mga kalagayan nilang mga badjao..Ngunit pasasaan ba't ang kanilang mga tinig ay iigting at maririnig din nating lahat. Nawa'y ang kanilang mga tinig ay umusbong na kahit hindi natin maintindihan ay makikita naman natin at sumasalamin doon ang kayamanan ng kanilang kultura at kagandahan ng puso sa gitna ng kahirapan.
"se-ko ya ma-dam-ot atsa ka sea-te...
aya-w magbe-ga-y ng pis-o..
ilay-lay-lay la la la...
ar-ay a-te masa-ket!
ar-ay ko-ya madam-ot!.."
Ako po ay isang Badjao galing sa Mindanao
Pahingi po ng barya
pambili ng bigas at ulam
Salamat po..
Pamilyar ba sa'yo ang isang maikling sulatin na 'yan? nakakalungkot kung babasahin ano?
Kalimitan 'yang mababasa sa likod ng mga sobreng ipinamimigay ng mga Badjao sa bawat araw ng kanilang pag-akyat sa mga dyip upang mamalimos, na ginawa na nilang hanapbuhay upang may makain lamang kasama ng kanilang pamilya kahit isang beses sa loob ng isang araw. Kung nakakalungkot mang basahin ang mga salitang kanilang nais ipahiwatig sa atin, na sa likod ng bawat sobreng ating iniiwas-iwasang matanggap galing sa kanila dahil walang maibigay, naroroon at nakaguhit sa mga maduduming sobre ang kahirapan na kanilang tinatamasa. Nagmula sila sa malayong ibayo at dumayo sa lugar natin baon-baon sa kanilang isipan ang pag-asang ating sila'y tutulungan at kakaawaan. Hindi natin sila naiintindihan ngunit sa pamamagitan ng mga lukot at gusgusing sobre na malapit ng mapunit ay naipapahiwatig nila ang kanilang pagsusumamo para sa atin na sila'y tulungan. Ang bawat salitang nakasulat sa bawat sobreng kanilang ipinamimigay ay nakakalungkot basahin, ngunit mas nakakalungkot at mas nakakaawang tignan ang kanilang mga hitsura na hindi mo na maaninag ang kaamuhan at kagandahan ng kanilang mga mukha dahil sa natatakluban at natatakpan ito ng dungis, putik at dumi na nagtulak sa kanila upang sila'y layuan, iwasan at pandirihan ng ibang tao. Oo, pandirihan ng mga tao!
Nung unang maranasan ko ang makaencounter ng mga Badjao sa dyip, aaminin ko na ako'y nagulat at napatawa. Nasabi ko sa isipan ko na "aba, at talaga rin namang mautak din naman ang mga ito at naniguradong sila'y may malilimos sa loob ng dyip dahil sa marami rin namang tao at pasahero sa loob, at tyak na maraming maaawa at tutulong sa kanila.." Iyon marahil ang nasa isip nila, ngunit 'yung isang nakasakay ko na medyo maedad na, maganda ang damit, bag, mga alahas at talagang nakamake-up pa hindi naman halata sa kanya ang nagtatrabaho sa opisina. Ang sama ng tingin ng babaing ito sa Badjao na animo nakakita ng daga at diring-diri. At tignan mo nga naman ang tadhana, pagtapat ng Badjao sa magarang babaing ito upang bigyan sya ng sobre, ay biglang pumreno ang dyip at sa di inaasahang pagkakataon ay natumba at napakandong ang munting Badjao sa sosyalerang babaing ito. Itinulak ng babae ang badjao at nagsisigaw ng pandidiri dito"ano ba'yan! kadiri naman, ang baho baho..hay na'ko!" at nagpapagpag pa ng suot na damit at kulang nalang ay mag-alcohol sa sobrang pandidiri. Ang kaawa-awang badjao ay nagpatuloy lamang sa ginagawang pamimigay ng sobre at hindi pinansin ang babae, hindi mo makikita sa badjao na sya ay nayurakan, dahil para sa kanya, sya ay isa nang putik at pinandidirihan. Wala syang reaksyon at pakealam dahil ang nais lamang nya ay sya ay tulungan at bigyan ng kaunting baryang magbibigay sakanya ng galak.
Minsan sa ating buhay ay nararanasan natin na tayo'y libakin ng ibang tao, gaano iyon kasakit? ngunit para sa isang badjao, wala na syang pakealam pa dahil sa sanay na sya sa ganung gawain. Marahi 'yun na rin ang nagbibigay daan para sa kanila na sila'y kaawaan ng tao. Sapagkat may mga ibang tao na walang pumapansin sa kanila sa kabila ng mga ilan na nagbibigay sa kanila ng kahit na kaunting barya. Maintindihan naman nila sana kung bakit ang iba ay walang maibigay sa kanila, marahil ang iba ay madamot, kuripot o sadyang mahirap lamang din. Sapagkat ang mga tao sa dyip na kanilang nililimusan ay mga ordinaryong tao lamang din katulad nila, na ang mithiin din lamang ay ang magkaroon ng normal na buhay, makakain ng ilang beses sa loob ng isang araw. Kagaya rin natin ang badjao, mga ordinaryong tao. Sana ay tratuhin natin na parang tao ang mga kagaya nila, naiiba lamang sila sa atin pagdating sa landas ng buhay na tinatahak nila, sapagkat sa pamamalimos nila dinadaan ang kanilang adhikaing magkaroon ng magandang buhay sa halip na nasa eskwelahan sila at nag-aaral. Iyon ang adhikain nila, ang magkaroon ng magandang buhay, adhikaing nais nilang ihatid sa ating mga ordinaryong tao sa dyip na kanilang nililimusan at hinihingian ng tulong. Sayang nga lang dahil kung kaya lang sana nilang umakyat at sumakay sa mga taxi at magagarang sasakyan upang doon mamalimos at humingi ng tulong, di sana'y malaki sana ang maibibigay na tulong sa kanila sapagkat mayayaman ang mga sumasakay sa ganoong mga sasakyan. Ngunit ang tanong ay 'yun nga ba ang gagawin sa kanila? ang sila'y tulungan? o libakin at pintas pintasan lang din...iyan ang hirap sa mga mayayaman, mga nakahiga sa salapi...ginagawang higaan ang kanilang mga pera, iniipon upang waldasin lamang sa mga luho himbis na itulong na lang sa mga mahihirap, mga nangangailangan, gaya ng mga badjao. Maaaring natatamaan ko na rin ang mga taong nakaupo sa ating pamahalaan, mga nakaupong pulitiko na dapat ay tumutulong sa kanila at sa mga mahihirap. Palibhasa sila'y mga mayayaman din na nakahiga lang din sa salapi.
Ngunit ang nakakapanindig-balahibo ay ang kanilang tinig, ang awit ng mga badjao na baon baon nila sa pamamalimos. Sa tuwing napapakinggan ko ang kanilang mga tinig, ay hindi ko maiwasan ang mapapikit habang pumapasok sa aking isipan ang kanilang mga tinig, ang kanilang mga awit na tanging sila lamang ang nakakaintindi at nakakaalam. Na sa araw araw na ginawa ng D'yos ng aking pagpasok sa Skul, sa Dyip ko maririnig ang mga tinig na iyon na kahit mahuhuli na ako sa klase ay hindi ko pa rin maiwasang mapangiti. Marahil ang ipinapahiwatig ng kantang kanilang inaawit ay ang kagandahan ng kanilang kultura, ang kultura ng mga badjao na bukod tangi at atin ring maipagmamalaki. Oo nga't sila'y mahihirap ngunit ang kanila namang kultura'y mayaman, 'yan kanilang tinig..Ang Tinig ng Badjao na sana'y marinig nating lahat, lalo na ng mga nakatataas at mga nakaupo sa gobyerno na nagwawalang-bahala sa kanila, sila na hindi pinapansin ang mga kalagayan nilang mga badjao..Ngunit pasasaan ba't ang kanilang mga tinig ay iigting at maririnig din nating lahat. Nawa'y ang kanilang mga tinig ay umusbong na kahit hindi natin maintindihan ay makikita naman natin at sumasalamin doon ang kayamanan ng kanilang kultura at kagandahan ng puso sa gitna ng kahirapan.
"se-ko ya ma-dam-ot atsa ka sea-te...
aya-w magbe-ga-y ng pis-o..
ilay-lay-lay la la la...
ar-ay a-te masa-ket!
ar-ay ko-ya madam-ot!.."
Sunday, August 10, 2008
my friends say, i am....
According to Monica:
well, ang alam ko hindi sya barat. pag humingi ka ng piso, may piso, kahit dos, tres. Kaya aabangan kita pag nagka job ka na. sarap ding kasama....sumasaya ang mundo eh.....
othan: hoy, baka akala mo basta basta lang ako nagbibigay noh...tinutuos ko 'yon! hahehe..yun laang ih..you nman na i'm a generous type of person...o xa sa graduation na lang ang singilan..
according to Meann:
Jo-Na-Pis, Donya Amparing,
well, i can say that you're smart. Masaya kasama, ondago pagdating sa boys! hehe.. di mauubusan ng kwento. Lagi binibida ang iba't ibang lugar sa bansa. (May balak ka siguro maging adventurero) hehe ^_^ !!
othan: well, i can say that...taray ng introduction..haha.. grabe ka nman bkit ondago sa mga boys lang! nambubuking ka..haha..xempre saulo ko kaya mga capitals ng mga bansa..arehh..hehe..ou blak kong mging adventurero, roadtrip tayo lilibutin ntin ang buong Pilipinas at buong mundo! diba masaya yun!! haha
according to Sahara:
othan, very talkative, masayang kausap..di nauubusan ng kwento, pati mga alamat ng lugar alam..parang walking atlas..hehe..sana wag magbago, ipagpatuloy ang pagpapakita ng interes sa klase..heheh..
othan: wushuuuh.. nang-aasar ka ba dun sa huling sinabi mo? porket nagtutukatok lang tayo minsan pag nakakatamad ang klase eh..haha..hoy! mga alamat lang ng mga bayan sa Laguna ang alam ko noh..lalo na ang Cabuyao at Los Banyos..hahehe..
according to Jinne-Rose:
Si othan?! kaowh! tao ga yan? parang hindi eh..hehe..kung anu ano kasi mga pinag-gagagawa sa buhay! pero kasarap nyan kasama ahh! tunay! talaga namang mapapahalakhak kme ng todo!
othan: ou nman tao nman ako..hehe..alen nman ang mga pinaggagagawa kong kakaiba..areehh ala nman ahh..khit ndi gwapo (chiztong)..hehehe..o hahalakhak na nman yan..hahaha..
according to Carlene:
naku! si othanio, hahaha, ako lang ang natawag seo na nathan di'ga? naku, areng batang are ay pagkasakalog, ang gulo eah at ang ingay! pero are eah suplada at mataray din, lalo na sa mga di kaclose! pero pag nakilala mo ng mabuti ay sobrang bait at ang sarap kasama, tatawa ka ng tatawa! very optimistic, creative at saka ubod ng friendly.
othan: akala ko puro negative lahat ng sasabihin mo eh! hehe..bumawi nman sa dulo..haha.. naku tama ka! suplado at mataray sa mga taong di ko kaclose... infairview tumama kah..hehehe..
according to Lourdes:
othan, the madaam pis! hehe masayang kasama at enjoy, napakareligious na tao, god-fearing may pagka papampam lng sa mga guys..hehe
othan: hui ang ganda ng sulat hehe..anyways..xempre LCM ata toh..religious & God-fearing..hehe...kala mu xa di kasama sa pagpapapampam..hehehe..
according to Lousanie:
- ang dakilang joker ng klase... palagi yang may nakahandang jokes......lagi yang papampam....hehe....pero masaya talaga siyang kasama.....stay the same....
othan: yeiz! Joker the Great..hehehe...xempre nman dpat laging may nakahandang jokes..ang iba nman dun eh adlib lang..hehehe...ou nman i'll stay the same as i am..and never change...hehehe..
and...
According to my Bestfriend Fey:
hay naku...si othan... classmate ko yan since Day Care hanggang highschool di ko akalaing magiging bestfriend ko yan. At ngayong College di ko na sya classmate pero nasa iisang skul pa rin kami...nakakamiss sobra pag di ko nakikita, kasi sya yung taong ang sarap kasama! daming kwento, supportive, kung minsan may toyo, napakacheerful, magaling sumayaw at syempre intelligent..trip na trip nyang makarating sa iba't ibang lugar para makita lang ang arko at ang environment sa lugar na pinupuntahan! in short, napaka happy-go-lucky nyan... Mahilig yang manuod ng mga beauty pageant! Miss Universe, Miss Earth, Miss International, Miss World, Mutya ng Cabuyao at kahit anu pang Mutya at Miss Miss...gagabihin sa amin para lang mapanuod yun..ayaw nyan sa mga talanding babae! proud yang nakatira sa Laguna at napaka patriotism, sobrang magastos at sa lahat ng yan ang pinakadi ko malilimutan tungkol sa kanya ay di sya Madamot kaya sa lahat ng mga family celebration ko at lakad laging present at kasama yan..!!!
othan: hay na ko fey..talagang kilalang kilala mo na ako!! magbestfriend nga tayo!! wala ni isang mali sa mga sinabi mo..hehehe..kaya kung sinu mang gustong makakilala sa akin, dadalhin ko sa'yo at ikaw ang kumausap... kulang pa ang tatlong raw..hehehe.. sa tagal na ba nman ng pagsasama ntin.. ilang years nba taung mgbestfriend? mag 15 yirs na ba? hehe..mlapit na...naku talaga nmang pag tayo ang magkasama ay hindi tayo titigil ng kakatawa!! mapakung sinu paman ang kasama ntin! kaklase ko nayon, kaklase mo nagun..kaklase ntin dti..talaga nmang pag tayo ang pinag sama ay gugunaw ang mundo!! hehehe.. kaya nman khit di na tayo magkaklase eh lagi pa rin akong nasa inyo! syempre nman cabrera nrin ako eh..ako yung bunso..hehehe... nakaow.. kaya nman khit saan pumunta ang pamilya nyo, mpa swimming, mamimiyesta sa Majada, may kasalan, etc. etc. ay lagi dapata kong kasama hehehe.. sa suunod, pasasaan ba at kpag nagkatrabaho na tayo edi sa Jordan at sa London nman tayo magsasama kasma ntin mga ate moh!! hehehe.. salamat at hindi ka pa rin nagsasawa sa mga kwento koh, mapatungkol sa mga lalake, talanding babae, arko nire arko non, nanalong Miss earth, namatay na kung sino, nabuntis na kakilala, nanalong barangay sa Mutya ng Cabuyao, kung ilan lahat ang states ng Us, bayan sa Laguna, barangay sa Cabuyao.. lahat alam ko ang dami kong kwento..salamat at lagi pa ring nakahanda ang tenga mong makinig sa akin..kahit sa lahat ng problema di tayo nag iiwanan...we're bestfriends forever, no matter what happens... hihi..
well, ang alam ko hindi sya barat. pag humingi ka ng piso, may piso, kahit dos, tres. Kaya aabangan kita pag nagka job ka na. sarap ding kasama....sumasaya ang mundo eh.....
othan: hoy, baka akala mo basta basta lang ako nagbibigay noh...tinutuos ko 'yon! hahehe..yun laang ih..you nman na i'm a generous type of person...o xa sa graduation na lang ang singilan..
according to Meann:
Jo-Na-Pis, Donya Amparing,
well, i can say that you're smart. Masaya kasama, ondago pagdating sa boys! hehe.. di mauubusan ng kwento. Lagi binibida ang iba't ibang lugar sa bansa. (May balak ka siguro maging adventurero) hehe ^_^ !!
othan: well, i can say that...taray ng introduction..haha.. grabe ka nman bkit ondago sa mga boys lang! nambubuking ka..haha..xempre saulo ko kaya mga capitals ng mga bansa..arehh..hehe..ou blak kong mging adventurero, roadtrip tayo lilibutin ntin ang buong Pilipinas at buong mundo! diba masaya yun!! haha
according to Sahara:
othan, very talkative, masayang kausap..di nauubusan ng kwento, pati mga alamat ng lugar alam..parang walking atlas..hehe..sana wag magbago, ipagpatuloy ang pagpapakita ng interes sa klase..heheh..
othan: wushuuuh.. nang-aasar ka ba dun sa huling sinabi mo? porket nagtutukatok lang tayo minsan pag nakakatamad ang klase eh..haha..hoy! mga alamat lang ng mga bayan sa Laguna ang alam ko noh..lalo na ang Cabuyao at Los Banyos..hahehe..
according to Jinne-Rose:
Si othan?! kaowh! tao ga yan? parang hindi eh..hehe..kung anu ano kasi mga pinag-gagagawa sa buhay! pero kasarap nyan kasama ahh! tunay! talaga namang mapapahalakhak kme ng todo!
othan: ou nman tao nman ako..hehe..alen nman ang mga pinaggagagawa kong kakaiba..areehh ala nman ahh..khit ndi gwapo (chiztong)..hehehe..o hahalakhak na nman yan..hahaha..
according to Carlene:
naku! si othanio, hahaha, ako lang ang natawag seo na nathan di'ga? naku, areng batang are ay pagkasakalog, ang gulo eah at ang ingay! pero are eah suplada at mataray din, lalo na sa mga di kaclose! pero pag nakilala mo ng mabuti ay sobrang bait at ang sarap kasama, tatawa ka ng tatawa! very optimistic, creative at saka ubod ng friendly.
othan: akala ko puro negative lahat ng sasabihin mo eh! hehe..bumawi nman sa dulo..haha.. naku tama ka! suplado at mataray sa mga taong di ko kaclose... infairview tumama kah..hehehe..
according to Lourdes:
othan, the madaam pis! hehe masayang kasama at enjoy, napakareligious na tao, god-fearing may pagka papampam lng sa mga guys..hehe
othan: hui ang ganda ng sulat hehe..anyways..xempre LCM ata toh..religious & God-fearing..hehe...kala mu xa di kasama sa pagpapapampam..hehehe..
according to Lousanie:
- ang dakilang joker ng klase... palagi yang may nakahandang jokes......lagi yang papampam....hehe....pero masaya talaga siyang kasama.....stay the same....
othan: yeiz! Joker the Great..hehehe...xempre nman dpat laging may nakahandang jokes..ang iba nman dun eh adlib lang..hehehe...ou nman i'll stay the same as i am..and never change...hehehe..
and...
According to my Bestfriend Fey:
hay naku...si othan... classmate ko yan since Day Care hanggang highschool di ko akalaing magiging bestfriend ko yan. At ngayong College di ko na sya classmate pero nasa iisang skul pa rin kami...nakakamiss sobra pag di ko nakikita, kasi sya yung taong ang sarap kasama! daming kwento, supportive, kung minsan may toyo, napakacheerful, magaling sumayaw at syempre intelligent..trip na trip nyang makarating sa iba't ibang lugar para makita lang ang arko at ang environment sa lugar na pinupuntahan! in short, napaka happy-go-lucky nyan... Mahilig yang manuod ng mga beauty pageant! Miss Universe, Miss Earth, Miss International, Miss World, Mutya ng Cabuyao at kahit anu pang Mutya at Miss Miss...gagabihin sa amin para lang mapanuod yun..ayaw nyan sa mga talanding babae! proud yang nakatira sa Laguna at napaka patriotism, sobrang magastos at sa lahat ng yan ang pinakadi ko malilimutan tungkol sa kanya ay di sya Madamot kaya sa lahat ng mga family celebration ko at lakad laging present at kasama yan..!!!
othan: hay na ko fey..talagang kilalang kilala mo na ako!! magbestfriend nga tayo!! wala ni isang mali sa mga sinabi mo..hehehe..kaya kung sinu mang gustong makakilala sa akin, dadalhin ko sa'yo at ikaw ang kumausap... kulang pa ang tatlong raw..hehehe.. sa tagal na ba nman ng pagsasama ntin.. ilang years nba taung mgbestfriend? mag 15 yirs na ba? hehe..mlapit na...naku talaga nmang pag tayo ang magkasama ay hindi tayo titigil ng kakatawa!! mapakung sinu paman ang kasama ntin! kaklase ko nayon, kaklase mo nagun..kaklase ntin dti..talaga nmang pag tayo ang pinag sama ay gugunaw ang mundo!! hehehe.. kaya nman khit di na tayo magkaklase eh lagi pa rin akong nasa inyo! syempre nman cabrera nrin ako eh..ako yung bunso..hehehe... nakaow.. kaya nman khit saan pumunta ang pamilya nyo, mpa swimming, mamimiyesta sa Majada, may kasalan, etc. etc. ay lagi dapata kong kasama hehehe.. sa suunod, pasasaan ba at kpag nagkatrabaho na tayo edi sa Jordan at sa London nman tayo magsasama kasma ntin mga ate moh!! hehehe.. salamat at hindi ka pa rin nagsasawa sa mga kwento koh, mapatungkol sa mga lalake, talanding babae, arko nire arko non, nanalong Miss earth, namatay na kung sino, nabuntis na kakilala, nanalong barangay sa Mutya ng Cabuyao, kung ilan lahat ang states ng Us, bayan sa Laguna, barangay sa Cabuyao.. lahat alam ko ang dami kong kwento..salamat at lagi pa ring nakahanda ang tenga mong makinig sa akin..kahit sa lahat ng problema di tayo nag iiwanan...we're bestfriends forever, no matter what happens... hihi..
Subscribe to:
Posts (Atom)